ik kijk naar mij, het glas blijft leeg en koud
mijn ogen zoeken wat ze niet meer vinden
ik lijk soms wel zo snel te verminderen
alsof ik elke keer weer meer word verflauwd
mijn haar zit raar, mijn trui voelt vreemd en grauw
ik wou dat ik wat rust kon binnenvinden
en niet bang ben wat mensen buiten van mij vinden
dat gaat vast vanzelf, hopelijk gauw
dan vult het glas zich ineens met zon
en zie ik dingen die ik nooit zag
het glas weerspiegelt zachte warme kracht
ergens in me wist ik wel dat het kon
en kan ik eindelijk zeggen met een lach
mijn hart voelt nu niet meer leeg en zwaar maar eindelijk zacht
