[red.:] Charles Murray (1864-1941) dichtte in een bijzondere taal, het ‘Doric’, dat in zijn geboortestreek in het noorden van Schotland gesproken werd. Niettemin zijn zijn gedichten heel actueel – helemaal in een schitterende vertaling als de onderstaande, van Jesse Swart.
Gin I was God, sittin’ up there abeen, Weariet nae doot noo a’ my darg was deen, Deaved wi’ the harps an’ hymns oonendin’ ringin’, Tired o’ the flockin’ angels hairse wi’ singin’, To some clood-edge I’d daunder furth an’, feth, Look ower an’ watch hoo things were gyaun aneth. Syne, gin I saw hoo men I’d made mysel’ Had startit in to pooshan, sheet an’ fell, To reive an’ rape, an’ fairly mak’ a hell O’ my braw birlin’ Earth, – a hale week’s wark – I’d cast my coat again, rowe up my sark, An’, or they’d time to lench a second ark, Tak’ back my word an’ sen’ anither spate, Droon oot the hale hypothec, dicht the sklate, Own my mistak’, an’, aince I’d cleared the brod, Start a’thing ower again, gin I was God. Als ik God zou zijn, daarboven zittend, Vermoeid, zonder twijfel, al mijn werk gedaan Geërgerd door eindeloos gerinkel van harpen en hymnen, Verveeld door engelen die telkens weer zingen Zou ik naar de rand van een wolk gaan, Kijken hoe de zaken daar beneden staan. Als ik zag hoe de mensen, door mij gemaakt, Vergiftigen, schieten en alles slopen, Stelen, verkrachten, een hel op aarde, Van mijn mooie aarde - een volledige week werk - Zou ik mijn mantel weer pakken, mijn mouwen opstropen, En, voordat een tweede ark gebouwd kan worden, Mijn woord terugnemen en een nieuwe vloed zenden, Alles verdrinken en opnieuw beginnen Mijn fouten toegeven, de lei schoonvegen, Alles opnieuw beginnen, als ik God zou zijn.
